ପୁଳାକୀ Puḻākī

  • ସଂ. ବି. (ପୁଳାକ+ଇନ୍; 1 ମା. 1 ବ.) — ବୃକ୍ଷ; ଗଛ (ହି. ଶ.) — A tree (Apte)