କୁଳୀଶଧର Kuḻīṡadhara

  • ସଂ. ବି. ପୁଂ.—(ବହୁବ୍ରୀହି; କୁଳୀଶ+ଧର) — କୁଳୀଶପାଣି (ଦେଖ) — Kuḻīṡapāṇi (See)