କୁଳପାଂସୁ Kuḻapāṁsu

  • ସଂ. ବି ଓ ବିଣ. (ରୁପକ କର୍ମଧା; କୁଳ+ପାଂସୁ) — କୁଳାଙ୍ଗାର (ଦେଖ) — Kuḻāṅgāra (See)