ଉତ୍ପାଟୟିତା Utpāṭayitā

  • ସଂ. ବିଣ. ପୁଂ. (ଉତ୍+ପଟ ଧାତୁ ଣିଚ; ପାଟି ଧାତୁ+କର୍ତ୍ତୃ. ତୃ 1 ମା. 1 ବ) — ଉତ୍ପାଟକ (ଦେଖ)