ଅନୁରାଗୀ Anurāgī

• ସଂ. ବିଣ. ପୁଂ. (ଅନୁରାଗ+ଅଛି ଅର୍ଥରେ; ଇନ୍. 1 ମା. 1 ବ. ବା ଅନୁ+ଭଞ୍ଜ ଧାତୁ+ଶୀଳାର୍ଥେ. କର୍ତ୍ତୃ. ଇନ୍. 1 ମା. 1 ବ.) — ଆସକ୍ତ; ଅନୁରକ୍ତ — Attached to; fond of
• ସଂ. ବି — ଅନୁରାଗକାରୀ — One who is fond of some thing or attached to some thing or person